Το τείχος του Βερολίνου: Ανατολή και Δύση 20 χρόνια πριν

Στις 9 Νοέμβριου του 1989, πριν από 20 χρόνια, το τείχος του Βερολίνου έπεφτε, σηματοδοτώντας την απαρχή μιας νέας εποχής. Η διχοτόμηση της Ευρώπης, το σιδηρούν παραπέτασμα, Ανατολή και Δύση, δεν υπήρχαν πια. Κάτι που ούτε η πιο μεγάλη φαντασία δεν μπορούσε να συλλάβει είχε γίνει πραγματικότητα.

Δημοσιεύτηκε στην Μακεδονία, 6 Νοεμβρίου 2009
Γράφει ο Λεόν Σαλτιέλ
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=46718

Το 1989, και ό,τι επακολούθησε, έδωσε μια νέα ελπίδα στους πολίτες της Ευρώπης, και κυρίως σε αυτούς της Ανατολικής. “Δημοκρατία”, “κοινωνία των πολιτών”, “ελεύθερη αγορά” ήταν έννοιες που ήρθαν να προστεθούν στην καθημερινότητά τους, με τις τεράστιες προκλήσεις που έφερναν μαζί τους. Πώς περνάς από το ένα καθεστώς στο άλλο, χωρίς κοινωνικές εντάσεις και περιθωριοποίηση κοινωνικών ομάδων; Πώς αντιμετωπίζεις τα στελέχη του προηγούμενου καθεστώτος, τους πολιτικούς, τους υψηλόβαθμους υπαλλήλους υπουργείων, τις μυστικές υπηρεσίες, τους αστυνομικούς; Πώς διασφαλίζεις την ομαλή μετάβαση στην οικονομία της αγοράς, περιορίζοντας τις ανεπιθύμητες συνέπειες;

Σε αυτές τις προκλήσεις και ευκαιρίες ήρθε να προστεθεί η προοπτική της συμμετοχής σαν ισότιμα μέλη στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με 27 μέλη σήμερα, κατάφερε να ενοποιήσει μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού χώρου και να διασφαλίσει ένα περιβάλλον ειρήνης, σταθερότητας και συνεργασίας. Το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, το άνοιγμα των συνόρων, η ελεύθερη μετακίνηση ένωσαν τις μικρές χώρες της ηπείρου με σύνθετους δεσμούς και της έδωσαν μια ισχυρή φωνή στη διεθνή σκακιέρα, κάνοντας την ενωμένη Ευρώπη σημαντικό παράγοντα των διεθνών εξελίξεων.

Το 1989 έφερε αλλαγές στον χάρτη της Ευρώπης και πέρα από αυτήν, άλλες φορές αναίμακτα και άλλες φορές με καταστροφικές συνέπειες. Χώρες όπως η Σοβιετική Ένωση και η Γιουγκοσλαβία έδωσαν τη θέση τους σε νέα κράτη, απελευθερώνοντας εθνικιστικές δυνάμεις που ήταν εν υπνώσει για δεκαετίες. Οι πόλεμοι στα γειτονικά μας Βαλκάνια είχαν βαρύ φόρο αίματος, χωρίς να έχει εξαφανιστεί με σιγουριά η προοπτική νέων εντάσεων.

Ο ρόλος του ΝΑΤΟ άλλαξε και αυτός ριζικά τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Από εκεί που είχε ως σκοπό την προστασία των μελών της συμμαχίας από τη σοβιετική απειλή, έφτασε να ασχολείται με αποστολές εκτός συνόρων, όπως το Αφγανιστάν. Με 28, πια, κράτη-μέλη, αναζητεί ένα νέο ρόλο σε συνθήκες πολύπλοκης ρευστότητας και ασύμμετρων απειλών.

Η πτώση του τείχους του Βερολίνου έφερε σημαντικές συνέπειες και στη χώρα μας. Το άνοιγμα των βαλκανικών χωρών και η είσοδος εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών κυρίως από γειτονικές χώρες προσέφερε νέες οικονομικές ευκαιρίες αλλά και προκλήσεις για την ελληνική κοινωνία. Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ξαναέφερε στην επιφάνεια το Μακεδονικό ζήτημα, που ταλανίζει ακόμα τη χώρα μας.

Ο διεθνής ρόλος της Τουρκίας μετεξελίχτηκε και αυτός. Ο ανατολικός μας γείτονας είχε ιδιαίτερα στρατηγική θέση, ως η μόνη χώρα του ΝΑΤΟ με κοινό σύνορο με τη Σοβιετική Ένωση. Έκτοτε, η Τουρκία διαδραματίζει ένα ακόμη, ίσως σημαντικότερο, ρόλο ως σταυροδρόμι μεταξύ Μέσης Ανατολής, Μαύρης Θάλασσας, Βαλκανίων και Καυκάσου. Από τη χώρα περνούν αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου αλλά και δίκτυα παράνομης μετανάστευσης και οργανωμένου εγκλήματος.

Η πρόγνωση για το “Τέλος της ιστορίας” δεν επαληθεύτηκε. Το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, η άνοδος της Κίνας και της Ινδίας, τα μεταναστευτικά κύματα, η κλιματική αλλαγή, η διεθνής οικονομική κρίση είναι μερικές από τις προκλήσεις της νέας εποχής. Ένα είναι σίγουρο μετά τον Νοέμβρη του 1989, ότι ο κόσμος άλλαξε ριζικά, αλλά το ζητούμενο παραμένει το ίδιο: πώς να διασφαλίσουμε έναν ειρηνικό και ασφαλή κόσμο με όσο το δυνατό λιγότερη αστάθεια και συγκρούσεις.

Θέσεις εργασίας για Έλληνες πτυχιούχους στον ΟΗΕ!

Πριν από περίπου δύο χρόνια, τον Ιούλιο του 2007, μέσα από τις στήλες της “Μ” προτείναμε τη δημιουργία προγράμματος νέων επαγγελματιών (Junior Professional Officers Program), για την απασχόληση νέων ελλήνων πτυχιούχων σε διάφορες υπηρεσίες του ΟΗΕ.

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία, 2 Σεπτεμβρίου 2009
του Λεόν Σαλτιέλ
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=43646

Μια τέτοια πρωτοβουλία ήταν ιδιαίτερα επιτακτική, μιας που και η χώρα μας υποεκπροσωπείται σε πολλές από τις υπηρεσίες του ΟΗΕ, ενώ ήταν η μοναδική από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πριν από τη διεύρυνση προς την Ανατολική Ευρώπη, που δεν συμμετείχε σε τέτοια προγράμματα για την απασχόληση Ελλήνων σε διεθνείς οργανισμούς.

Το άρθρο εκείνο προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον από πολλούς αναγνώστες της “Μακεδονίας”, και κυρίως νέων πτυχιούχων που αναζητούσαν μια διεθνή καριέρα. Επίσης έγιναν πολλές συζητήσεις με υψηλόβαθμους διπλωμάτες του υπουργείου Εξωτερικών για τις θετικές επιπτώσεις που θα είχε μια τέτοια πρωτοβουλία.

Πρόσφατα με ικανοποίηση πληροφορηθήκαμε ότι η ελληνική κυβέρνηση πήρε τελικά τη σχετική απόφαση και προκήρυξε δέκα θέσεις εργασίας για νέους έλληνες πτυχιούχους στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNDP). Οι θέσεις αυτές αφορούν ειδικότητες, όπως η οικονομική ανάπτυξη, η προστασία του περιβάλλοντος, η καταπολέμηση του AIDS και της φτώχειας κτλ., ενώ οι θέσεις εργασίας βρίσκονται στα γραφεία του UNDP σε Αθήνα, Άγκυρα, Νέα Υόρκη, Γενεύη, Κίεβο, Βηρυτό, Μπρατισλάβα και Κοπεγχάγη.

Απαραίτητα προσόντα για τους υποψηφίους είναι μεταπτυχιακός τίτλος σπουδών, ηλικία έως 32 ετών, σχετική εργασιακή εμπειρία, άριστη γνώση της αγγλικής γλώσσας και εκπλήρωση των στρατιωτικών υποχρεώσεων για τους άντρες, ενώ καταληκτική ημερομηνία υποβολής αιτήσεων είναι η 16 Σεπτεμβρίου 2009.

Το πρόγραμμα αυτό επιτρέπει σε νέους πτυχιούχους να εργαστούν ως προσωπικό του ΟΗΕ, αλλά με χρηματοδότηση της χώρας τους. Έτσι, νέοι αποκτούν πολύτιμη εμπειρία και γνώσεις, ενώ παράλληλα η χώρα στηρίζει τον ΟΗΕ με δωρεάν εργασία φιλόδοξων και ικανών ατόμων. Το πρόγραμμα αυτό συνήθως διαρκεί ένα με δύο έτη, ενώ πολλοί μετά τη λήξη του προγράμματος παραμένουν εργαζόμενοι στον ΟΗΕ ή σε άλλους σχετικούς τομείς. Ειδικότερα στη σημερινή περίοδο οικονομικής κρίσης είναι ευπρόσδεκτο να συνδυάζεται η διεθνής αναπτυξιακή βοήθεια με τη δημιουργία θέσεων εργασίας για Έλληνες πτυχιούχους.

Τα οφέλη για μια χώρα που έχει υπηκόους της σε υψηλές θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς είναι πολλαπλά. Εκτός από το εθνικό κύρος που παρέχει μια τέτοια θέση, μια σειρά άλλων θετικών στοιχείων έρχονται να προστεθούν. Η προνομιακή πρόσβαση σε ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά είναι κάτι που ενδιαφέρει όλες τις χώρες του κόσμου. Επιπλέον, οι διεθνείς γραφειοκράτες διατηρούν στενές επαφές με τις χώρες καταγωγής τους και μοιράζονται παρόμοιες ευαισθησίες και αντιλήψεις. Παράλληλα, προβάλλεται ο εθνικός πολιτισμός, η κληρονομιά και η γλώσσα, και η χώρα μπορεί να ωφεληθεί ποικιλοτρόπως από άτομα με πολύτιμη εμπειρία και διεθνείς διασυνδέσεις. Δεν λείπουν τα παραδείγματα πρώην υψηλόβαθμων στελεχών διεθνών οργανισμών που κατέλαβαν μεγάλες θέσεις στις κυβερνήσεις των χωρών καταγωγής τους.

Ας ελπίσουμε αυτό το βήμα να αποτελέσει το πρώτο στάδιο μιας πιο οργανωμένης στρατηγικής από τη χώρα μας για ανέλκυση Ελλήνων σε διεθνείς οργανισμούς.
Ας κάνουμε αίτηση λοιπόν!

Για περισσότερες πληροφορίες και τις αιτήσεις συμμετοχής επισκεφτείτε:
http://www.mnec.gr/el/diagonismoi/diagonismoi/diag0011.html

Ο ΟΗΕ και ο αγώνας κατά του ρατσισμού

Γράφει ο Λεόν Σαλτιέλ
Δημοσιέυτηκε στην Μακεδονία της Κυριακής, 14 Δεκεμβρίου 2008
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=30191

Η μάχη κατά του ρατσισμού βρίσκεται –ή οφείλει να βρίσκεται– υψηλά στην ατζέντα των σύγχρονων δημοκρατιών. Ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία και οι κάθε είδους διακρίσεις απειλούν τον συνεκτικό ιστό και την αρμονία των κοινωνιών.

Στον αγώνα κατά του ρατσισμού έχει μπει τα τελευταία χρόνια ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών – όχι όμως χωρίς αντιπαραθέσεις και διαξιφισμούς. Το 2001, λίγες μέρες πριν την 11η Σεπτεμβρίου, έλαβε χώρα στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής διεθνής σύνοδος κατά του ρατσισμού. Πρόσφατα, η Γενική Συνέλευση αποφάσισε να συγκαλέσει νέα σύνοδο τον Απρίλιο του 2009 στην Γενεύη για να εξετάσει την εφαρμογή των αποφάσεων του 2001.

Στο θέμα του Ντέρμπαν 2 –όπως αναφέρεται συχνά η νέα σύνοδος– μεγάλο είναι το χάσμα μεταξύ των χωρών της Δύσης και του Τρίτου Κόσμου. Οι Αφρικανικές χώρες πιέζουν για αποζημιώσεις για τα θύματα του δουλεμπορίου και της αποικιοκρατίας. Οι Ισλαμικές χώρες προσπαθούν να υπερτονίσουν την «Ισλαμοφοβία» και τις διακρίσεις κατά των Μουσουλμάνων, εις βάρος των άλλων μορφών ρατσισμού, ενώ παράλληλα εισάγουν διατάξεις με σκοπό να προστατεύσουν τις θρησκείες –και κυρίως το Ισλάμ– από «δυσφήμηση».

Το τελευταίο είναι μια καμπάνια των Ισλαμικών κρατών που ξεκίνησε ύστερα από την έκδοση στην Δανία των γνωστών γελοιογραφιών και η οποία αντίκειται στην έννοια της θρησκευτικής ελευθερίας και της ελευθερίας της έκφρασης. Ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχουν οι θρησκείες, αλλά οι άνθρωποι, οι οποίοι μπορούν να πιστεύουν σε όποια θρησκεία ή πίστη επιθυμούν (ή να μην πιστεύουν) και να μπορούν να αλλάζουν θρησκεία, αν το επιθυμούν.

Τέλος, ζωντανές είναι ακόμη οι μνήμες της συνόδου του 2001, η οποία πήρε αντισημιτικό χαρακτήρα και οδήγησε στην αποχώρηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Ήδη ο Καναδάς έχει ανακοινώσει ότι δεν θα συμμετάσχει στη σύνοδο του 2009, ύστερα από ομόφωνη απόφαση όλων των κομμάτων της χώρας. Ο Καναδός Υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι «η διάσκεψη εκφυλίστηκε με ανοικτές και διχαστικές εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας και αντισημιτισμού που υπονόμευσαν τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών και τους ίδιους τους στόχους της διάσκεψης».

Οι ΗΠΑ και η Αυστραλία αναμένεται να τηρήσουν ανάλογη στάση ενώ αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες έχουν εκφράσει προβληματισμούς όσο αναφορά το περιεχόμενο και τις διαδικασίες των μέχρι τώρα συνομιλιών. Ο Γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί έχει δηλώσει πρόσφατα πως «αν οι εύλογες προσδοκίες μας δεν ληφθούν υπόψη, θα αποχωρήσουμε από τη διαδικασία». Ανάλογες δηλώσεις έχουν κάνει και αρμόδιοι Υπουργοί της Μεγάλης Βρετανίας, της Ολλανδίας και της Δανίας.

Οι προοπτικές για την επιτυχία της διάσκεψης δεν είναι θετικές και δύσκολο είναι να βρεθεί μια λύση οι οποία θα γεφυρώσει το χάσμα που χωρίζει τις χώρες του ΟΗΕ. Τους επόμενους μήνες μέχρι τον Απρίλιο του 2009 θα διεξαχθούν διαπραγματεύσεις για το τελικό κείμενο της συνόδου. Ας ελπίσουμε ότι οι εκπρόσωποι των διάφορων κρατών θα μπορέσουν να συνομιλήσουν σε ένα φιλικό και εποικοδομητικό περιβάλλον, χωρίς πολιτικούς διαξιφισμούς και υβριστικές εκφράσεις. Τα θύματα του ρατσισμού και των διακρίσεων σε όλο τον πλανήτη αξίζουν κάτι περισσότερο.

Links

Σελίδα του ΟΗΕ για το Ντέρμπαν 2
http://www2.ohchr.org/english/issues/racism/DurbanReview/index.htm

Η συνταγή της Ανάπολης

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία, 5 Ιανουαρίου 2008
Γράφει ο Λεόν Σαλτιέλ

Τον περασμένο μήνα φιλοξενήθηκε στην Ανάπολη των Ηνωμένων Πολιτειών σύνοδος κορυφής που είχε σαν σκοπό την επανεκκίνηση της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Μέση Ανατολή. Παρουσία του Αμερικάνου προέδρου Τζορτζ Μπους και εκπροσώπων πολλών αραβικών και άλλων κρατών, μεταξύ των οποίων και η Ελληνίδα Υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Όλμερτ και ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς έθεσαν ως στόχο το τέλος του 2008 για την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους και την τελική διευθέτηση όλων των εκκρεμών ζητημάτων.

Πολλά εμπόδια παραμένουν στο δρόμο των δύο ηγετών για την επίτευξη αυτού του στόχου. Το πλαίσιο της τελικής επίλυσης είναι λίγο πολύ γνωστό, αφού έχει ήδη συζητηθεί διεξοδικά σε παλαιότερες διαπραγματεύσεις. Οι αναλυτές προτείνουν ως την ενδεδειγμένη λύση μια λύση «πακέτο», όπου οι Ισραηλινοί θα συμφωνήσουν στη διχοτόμηση της Ιερουσαλήμ και οι Παλαιστίνιοι στην εγκατάλειψη του «δικαιώματος της επιστροφής» των προσφύγων. Παρόλη την αδύναμη θέση των δύο ηγετών και την πολυπλοκότητα των προβλημάτων, μια συμφωνημένη λύση η οποία θα δώσει τέλος στην αιματοχυσία και θα προσφέρει μια νέα προοπτική για την περιοχή υπολογίζεται ότι θα στηριχτεί από την πλειοψηφία της κοινής γνώμης των δύο λαών.

Ας δούμε όμως τις βασικές παραμέτρους των διαπραγματεύσεων κατά τους επόμενους 12 μήνες:

• Η συζήτηση των κύριων θεμάτων (Ιερουσαλήμ, πρόσφυγες, σύνορα) θα γίνει στα πλαίσια των δεκαπενθήμερων συναντήσεων Όλμερτ-Αμπάς με απόλυτη μυστικότητα. Οι ΗΠΑ θα πρέπει να παρακολουθούν προσεκτικά αυτές τις συζητήσεις και να προσφέρουν λύσεις και να γεφυρώνουν της διαφορές όπου χρειάζεται.

• Παράλληλα και ανεξάρτητα από τα παραπάνω, οι Υπουργοί Εξωτερικών των δύο πλευρών με τη βοήθεια τεχνικών επιτροπών θα πρέπει να ασχοληθούν με άλλα δευτερεύοντα θέματα και να στηρίξουν το έργο των δύο ηγετών.

• Οι δύο πλευρές συμφώνησαν στην εφαρμογή των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που προβλέπονται από την πρώτη φάση του Οδικού Χάρτη. Οι ΗΠΑ ανέλαβαν το ρόλο της παρακολούθησης αυτής της διαδικασίας, η οποία βέβαια δεν θα πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση για την πρόοδο των άλλων παράλληλων διαπραγματεύσεων.

• Σημαντικός είναι και ο ρόλος του ειδικού απεσταλμένου του Κουαρτέτου Τόνι Μπλερ, που έχει σαν σκοπό τη δημιουργία Παλαιστινιακών κρατικών θεσμών και τη βελτίωση της Παλαιστινιακής οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού. Ήδη η σύνοδος των δωρητών στο Παρίσι συγκέντρωσε 7,4 δις δολάρια, σχεδόν 2 δις παραπάνω από όσο αναμενόταν, μέρος των οποίων θα διατεθούν σε τέτοια προγράμματα.

• Η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να παρακολουθεί στενά τη διεξαγωγή των διαπραγματεύσεων και, ανάλογα με την πρόοδό τους, να τις στηρίζει με επιπλέον διεθνείς συνόδους. Η υποστήριξη των Αραβικών κρατών σε αυτό το σημείο κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική.

• Ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών είναι μεγάλης σημασίας. Προγράμματα συμφιλίωσης, συνύπαρξης και αλληλοκατανόησης χρειάζονται ώστε να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα που θα επιτρέψει τους δύο λαούς να λάβουν τις γενναίες αποφάσεις και να προχωρήσουν στους μεγάλους συμβιβασμούς που θα επιφέρει η τελική επίλυση. Σε αυτό το πλαίσιο μεγάλη είναι και η ευθύνη των ΜΜΕ.

Βέβαια, τα παραπάνω βήματα προϋποθέτουν μεγάλες προσωπικές δεσμεύσεις των δύο ηγετών, στήριξη από την κοινή γνώμη και τη διεθνή κοινότητα. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι ο δρόμος θα είναι εύκολος. Μεγάλο ερωτηματικό παραμένει ο ρόλος αυτών που ενδιαφέρονται να υπονομεύσουν αυτήν τη διαδικασία, όπως η Χαμάς ή το Ιράν. Πάντως, αν αποτύχει η προσπάθεια αυτή, ανοικτό είναι το ενδεχόμενο να ακολουθήσει νέος κύκλος αίματος και η προοπτική ειρήνευσης να απομακρυνθεί για πολλές δεκαετίες στο μέλλον. Αυτή η πιθανότητα και μόνο καθιστά επιτακτική την ανάγκη όλων των συμβαλλόμενων μερών να στηρίξουν τις δύο πλευρές στους γενναίους και ιστορικούς τους συμβιβασμούς.



Διαβάστε περισσότερα:

Τελικό Κείμενο Συνόδου Κορυφής της Ανάπολης
http://www.whitehouse.gov/news/releases/2007/11/20071127.html

Οδικός Χάρτης για την Ειρήνευση στη Μέση Ανατολή
http://www.state.gov/r/pa/prs/ps/2003/20062.htm

Το τέλος της πολυμερούς διπλωματίας;

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία της Κυριακής

4 Νοεμβρίου 2007

Γράφει από την Γενεύη ο Λεόν Σαλτιέλ


Με το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, δημιουργήθηκε ένα σύστημα πολυμερούς διπλωματίας που είχε σα σκοπό να μην επιτρέψει τα λάθη του παρελθόντος να επαναληφθούν
και να μην αιματοκυλήσει ξανά ο πλανήτης. Ο κύριος οργανισμός επιφορτισμένος με αυτό το καθήκον ήταν ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), περιστοιχισμένος από έναν αριθμό άλλων εξειδικευμένων διεθνών οργανώσεων. Το σύστημα αυτό έχει περάσει από πολλά ανεβοκατεβάσματα αλλά παραμένει ως και τις μέρες μας ο εγγυητής της διεθνούς ασφάλειας και ευημερίας.

Ένα από τα πλεονεκτήματα που προσφέρει ο ΟΗΕ είναι ότι σε αυτόν δραστηριοποιούνται καθημερινά διπλωμάτες όλων των χωρών του κόσμου, ανταλλάσοντας απόψεις και ιδέες πάνω στις παγκόσμιες εξελίξεις και τα σημαντικά θέματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Θα έλεγε κάποιος ότι ο ΟΗΕ είναι ένα «διεθνές καφενείο», όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι και έχουν λόγο.

Δυστυχώς όμως στις μέρες μας το σύστημα αυτό της πολυμερούς διπλωματίας αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις. Είναι γνωστές οι προσπάθειες νέων κρατών να αποκτήσουν την ιδιότητα του μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας (όπως η Βραζιλία, η Ιαπωνία, η Ινδία, η Γερμανία, η Αίγυπτος, η Νότιος Αφρική κ.ά.), με ή χωρίς το δικαίωμα βέτο και με διαφορετικές φόρμουλες συμμετοχής. Αυτές οι κινήσεις προκαλούν αντιδράσεις όχι μόνο από τα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Κίνα) αλλά και από γειτονικές χώρες που επιθυμούν και αυτές μια τέτοια θέση. Για παράδειγμα, η Αργεντινή αντιδρά στην υποψηφιότητα της Βραζιλίας, η Ιταλία στην Γερμανία, το Πακιστάν στην Ινδία, η Νιγηρία στην Ν. Αφρική κ.ο.κ.

Άλλη μια αρένα αντιπαλότητας είναι η Γενική Συνέλευση, το όργανο του ΟΗΕ στο οποίο εκπροσωπούνται όλα τα κράτη μέλη με μία ψήφο το καθένα. Εκεί φαίνεται να υπάρχουν αγεφύρωτες διαφωνίες ανάμεσα στις ανεπτυγμένες και υποανάπτυκτες χώρες, διαφωνίες που επεκτείνονται σε όλη τη θεματολογία.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, ενός οργανισμού μόλις ενός έτους και κάτι μηνών, που υπάγεται στη Γενική Συνέλευση. Στο Συμβούλιο παρατηρούνται μεγάλες συγκρούσεις μεταξύ Δύσης και Τρίτου Κόσμου σε θέματα όπως ο ρατσισμός, η οικονομική ανάπτυξη και η μετανάστευση. Πριν από μερικές εβδομάδες, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συγκάλεσε έκτακτη σύνοδο, ύστερα από πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να εξετάσει τα τεκτενόμενα την Βιρμανία. Όπως θα θυμάστε, στρατιωτικές δυνάμεις της χούντας που διοικεί τη χώρα κατέστειλαν βίαια τις ειρηνικές διαδηλώσεις στις οποίες ηγούνταν βουδιστές μοναχοί. Οι δικτάτορες της Βιρμανίας βρήκαν υποστηρικτές σε χώρες όπως η Ινδία, η Κίνα και η Ρωσία και έτσι το τελικό ψήφισμα αντί να «καταδικάζει» τις βιαιότητες όπως αρχικά ήθελε η ΕΕ, απλά «εκφράζει τη θλίψη του». Το ίδιο Συμβούλιο, αλλά και ολόκληρος ο ΟΗΕ, ακόμη δεν έχουν καταφέρει να σταματήσουν τη γενοκτονία που συντελείται στο Νταρφούρ του Σουδάν, παρόλες τις διακηρύξεις και τις σχετικές αποφάσεις.

Τόσο το Σουδάν όσο και η Βιρμανία, όπως και άλλες χώρες, τυγχάνουν στήριξης από ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία, οι οποίες αναζητούν σφαίρες επιρροής, αγορές και πρώτες ύλες. Όταν χώρες της Δύσης αποφασίζουν να απομονώσουν μια χώρα και να επιβάλλουν κυρώσεις, μια σειρά άλλων κρατών προσφέρονται ως προστάτες, έχοντας βέβαια στο μυαλό τους το δικό τους συμφέρον. Ανταγωνίζονται έτσι τη Δύση και αυτοί οι ανταγωνισμοί ξετυλίγονται καθημερινά στους διαδρόμους του ΟΗΕ.

Η αλήθεια είναι ότι όταν ο ΟΗΕ ιδρύθηκε το 1945 είχε μόλις 51 κράτη-μέλη, τα όποια έχουν φτάσει σήμερα τα 192, κυρίως εξαιτίας του τέλους της αποικιοκρατίας. Έτσι, στη Γενική Συνέλευση την πλειοψηφία έχουν οι χώρες της Αφρικής και της Ασίας, οι οποίες μαζί με τους συμμάχους τους μπορούν να επιβάλλουν τη θέλησή τους στους υπολοίπους.

Αλλά και χώρες της Δύσης δε βοηθούν καθόλου στην αποτελεσματικότητα του ΟΗΕ. Οι ΗΠΑ ακολουθούν τελευταία μια μονομερής πολιτική, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Ιράκ, και δείχνουν μειωμένη σημασία σε θεσμούς όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ένωση συχνά δεν μπορεί να λάβει αποφάσεις σε σημαντικά ζητήματα λόγω διαφωνιών μεταξύ των μελών της. Έτσι, οι χώρες της Δύσης εμφανίζονται αδύναμες και δεν μπορούν να δώσουν κατευθύνεις ή να λάβουν δεσμεύσεις για διεθνή θέματα.

Αυτό το κενό στη διεθνή κοινότητα έρχεται να λύσει η αυξημένη δραστηριοποίηση της κοινωνίας των πολιτών και των μη-κυβερνητικών οργανισμών (ΜΚΟ). Ιδρύματα σαν αυτά του Προέδρου Κλίντον και του Μπιλ Γκέιτς εκτελούν προγράμματα σε κάθε γωνιά του πλανήτη και έχουν προϋπολογισμούς για ανθρωπιστική βοήθεια αντίστοιχους με αυτούς των ανεπτυγμένων κρατών. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός φέρνει κάθε χρόνο μαζί τους ηγέτες της πολιτικής, της οικονομίας αλλά και του πνεύματος και της τέχνης, σε μια προσπάθεια να τεθούν οι προτεραιότητες για τον πλανήτη. Διεθνείς ΜΚΟ όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα εκτελούν υψίστης σημασίας έργο σε ξεχασμένες γωνιές του πλανήτη και όχι μόνο. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αναδεικνύουν θέματα διεθνούς ενδιαφέροντος και φιλοξενούν τακτικά ειδικούς για συζητήσεις. Πρώην αρχηγοί κρατών, νομπελίστες και άλλες προσωπικότητες αναλαμβάνουν σημαντικές πρωτοβουλίες στη διεθνή σκηνή.

Αυτή η αδυναμία των κρατών και των κρατικών σχηματισμών να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις προκλήσεις και τα προβλήματα της εποχής μας φαίνεται να καλύπτεται από επιτυχημένες κινήσεις του μη-κυβερνητικού τομέα. Το διεθνές σύστημα έτσι γίνεται πιο δημοκρατικό, όπου η συμμετοχή και η δράση του καθενός μας αποκτά μεγαλύτερη αξία. Φορείς ιδιωτών πράττουν σημαντικό έργο διεθνώς, όσο τα κράτη προσπαθούν να προστατεύσουν την επιρροή και την ισχύ τους.



Links

Ίδρυμα Κλίντον
http://www.clintonfoundation.org/

Ίδρυμα Γκέιτς
http://www.gatesfoundation.org/

Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ
http://www.weforum.org/

Free Burma!

What This Council Can Do For the People of Burma
Speech before UN Human Rights Council 5th Special Session
2 October 2007
_______________

Thank you, Mr. President.

We gather here today to discuss the emergency situation in Burma. The military regime cloaks its acts — and its shame — behind an iron curtain, and so we have no exact numbers of what has gone on in the past week. But all of the smuggled reports confirm one thing: a great many have been arrested, a great many have been killed. We know that we are dealing with crimes against innocent civilians on a massive scale.

But what can this Human Rights Council do? This body has no power to send boots on the ground. It has no physical power whatsoever. One is reminded of the famous story told about Joseph Stalin. On being warned that persecution of Catholics would anger the Pope, the Soviet dictator reportedly replied: “The Pope? And how many divisions does he have?”

The brutal junta that rules Rangoon may well be looking at our emergency session and thinking the same thoughts.

Mr. President, they would be wrong.

History teaches us that a moral voice can move mountains. We learned this from Mahatma Gandhi, whose birthday today is celebrated by the first UN International Day of Non-Violence. We learned this from Reverend Martin Luther King Junior, from Nelson Mandela, and indeed from Pope John Paul II, whose moral voice — armed only with truth and with principle — ultimately defeated the evils of Soviet totalitarianism.

Mr. President, we cannot send troops. But we can send a message.

And so today let us send a message to our brothers and sisters in Burma, who are suffering under the weight of oppression. Let us send a message, loud and clear, that we stand in awe of their heroic and peaceful challenge to the tyranny, brutality, and terror of their government. We stand in awe of the heroic Buddhist monks. We stand in awe of the heroic Aung San Su Kyi. We will never be silent until their shackles are broken, until they are free.

Let us send a message, also, to their wicked oppressors: When you trample the Universal Declaration of Human Rights, persecute the innocent, and murder your own people, the world will never forget your crimes. Let us send a message and a warning: Justice will come.

We have no boots, we have no weapons, we have no divisions. But faith in justice, in freedom, and in human dignity is stronger than any steel. Let this council do its part by adopting a firm resolution that will affirm this faith for the people of Burma.

Thank you, Mr. President.

Κίνητρα για Έλληνες στον ΟΗΕ!

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία της Κυριακής

15 Ιουλίου 2007

του Λεόν Σαλτιέλ

Ερωτηματικά προκαλεί η αδιαφορία που δείχνουν οι κυβερνόντες στη χώρα μας για την προώθηση και ανάδειξη νέων Ελλήνων για τη στελέχωση του ΟΗΕ και άλλων διεθνών οργανισμών. Χαρακτηριστικό είναι ότι η χώρα μας είναι η μοναδική από τις 15 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν την τελευταία διεύρυνση που δεν συμμετέχει σε προγράμματα που προωθούν την απασχόληση Ελλήνων σε διεθνείς οργανισμούς. Και αυτό όταν η Ελλάδα υποεκπροσωπείται σε πολλές από τις διάφορες υπηρεσίες του ΟΗΕ. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας που να εργάζεται στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, όταν τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν λάβει μεγάλη προτεραιότητα στις πολιτικές πολλών κρατών και οργανισμών.

Τα οφέλη για μια χώρα που έχει υπηκόους της σε υψηλές θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς είναι πολλαπλά. Εκτός από το εθνικό κύρος που παρέχει μια τέτοια θέση, μια σειρά άλλων θετικών στοιχείων έρχονται να προστεθούν. Η προνομιακή πρόσβαση σε ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά είναι κάτι που ενδιαφέρει όλες τις χώρες του κόσμου. Άλλωστε αυτοί οι διεθνείς γραφειοκράτες μοιράζονται παρόμοιες ευαισθησίες και αντιλήψεις με τις χώρες καταγωγής τους. Παράλληλα, προβάλλεται ο εθνικός πολιτισμός, η κληρονομιά και η γλώσσα, και η χώρα μπορεί να ωφεληθεί ποικιλοτρόπως από άτομα με πολύτιμη εμπειρία και διεθνείς διασυνδέσεις. Δε λείπουν τα παραδείγματα πρώην υψηλόβαθμων στελεχών διεθνών οργανισμών που κατέλαβαν μεγάλες θέσεις στις κυβερνήσεις των χωρών καταγωγής τους.

Από τη χώρα μας απουσιάζει μια στρατηγική για ανέλκυση Ελλήνων σε διεθνείς οργανισμούς, όταν όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι εταίροι μας (ΕΕ των 15) έχουν σχετικά προγράμματα. Μια τέτοια πρωτοβουλία είναι το πρόγραμμα Νέων Επαγγελματιών (Junior Professonal Officers Program). Το πρόγραμμα αυτό επιτρέπει σε νέους των συμμετεχόντων κρατών να εργαστούν ως προσωπικό του ΟΗΕ, αλλά με χρηματοδότηση της χώρας τους. Έτσι, νέοι αποκτούν πολύτιμη εμπειρία και γνώσεις, ενώ παράλληλα η χώρα στηρίζει τον ΟΗΕ με δωρεάν εργασία φιλόδοξων και ικανών ατόμων. Πολλοί από αυτούς μετά τη λήξη του προγράμματος παραμένουν εργαζόμενοι στον ΟΗΕ ή σε άλλους σχετικούς τομείς.

Ένας άλλος τρόπος που Έλληνες μπορούν να εισέρθουν σε διεθνείς οργανισμούς είναι μέσω των προγραμμάτων πρακτικής άσκησης. Δυστυχώς, το κόστος ζωής στις έδρες του ΟΗΕ (Νέα Υόρκη και Γενεύη) είναι αρκετά αυξημένο και πολλές φορές απαγορευτικό για νέους φοιτητές και πρόσφατους πτυχιούχους. Ένα ταμείο που θα βοηθούσε με τα βασικά έξοδα διαβίωσης θα επέτρεπε σε νέους να εργαστούν για μερικούς μήνες, κερδίζοντας πολύτιμη εμπειρία και ενδεχομένως πρόσληψη στον οργανισμό.

Αυτά τα δύο προγράμματα η Ελλάδα μπορεί να τα βάλει μπρος άμεσα και με πολύ μικρό κόστος σε σχέση με τα προσδοκόμενα οφέλη. Αλλά πάντα με ευέλικτες και διαφανείς διαδικασίες που θα ενθαρρύνουν όλους τους ενδιαφερόμενους να συμμετάσχουν και τους ικανότερους να επιλεχτούν. Κάτι τέτοιο μπορεί να διασφαλιστεί αν την επιλογή την κάνουν φορείς αξιόπιστοι και με εμπειρία στο τομέα αυτό όπως το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ).

Ακόμη, τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, το Υπουργείο Εξωτερικών και άλλοι αρμόδιοι φορείς θα πρέπει να προωθούν την εργασία φοιτητών σε διεθνείς οργανισμούς και να διοργανώνουν σεμινάρια για τον σκοπό αυτό που θα παρουσιάζουν το θέμα σε όλες του τις διαστάσεις. Τα γραφεία σταδιοδρομίας των Πανεπιστημίων και άλλων σχολών καθώς και οι ελληνικές πρεσβείες θα πρέπει να είναι σε θέση να συμβουλεύουν νέους που ενδιαφέρονται για διεθνή καριέρα, μέσω ενός εντύπου και σχετικών σελίδων στο ίντερνετ. Τέλος, τα προγράμματα του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού θα πρέπει να περιλαμβάνουν το προφίλ του διεθνούς λειτουργού ως προοπτική για τους νέους της χώρας μας.

Ο Καύκασος σε μετα-Σοβιετικό λίμπο

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία της Κυριακής

1 Ιουλίου 2007

του Λεόν Σαλτιέλ

Επιστρέφοντας από ένα πρόσφατο ταξίδι στον Καύκασο, δεν ξέρω αν είμαι πιο αισιόδοξος ή απαισιόδοξος για το μέλλον της περιοχής. Μεγάλες προοπτικές ανοίγονται για τις τρεις δημοκρατίες, την Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και την Γεωργία, που ιδρύθηκαν το 1991 με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Από την άλλη, τα τρία νέα κράτη του Καυκάσου αντιμετωπίζουν μια σειρά προκλήσεων --ανεργία, τοπικές συγκρούσεις, έλλειψη δημοκρατίας, κλειστά σύνορα, επιβαρυμένο φυσικό περιβάλλον-- που δυσχεραίνουν την ενεργή τους συμμετοχή στην παγκόσμια οικονομία.

Το σενάριο του «Great Game», του «Μεγάλου Παιχνιδιού» μεταξύ της Ρωσικής και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για τον έλεγχο της Κεντρικής Ασίας κατά τον 19ο αιώνα φαίνεται να επαναλαμβάνεται στις μέρες μας. Οι τρεις μεγάλες δυνάμεις της περιοχής, η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία, που γεωγραφικά περιτριγυρίζουν τον Καύκασο, ανταγωνίζονται για ερείσματα και επιρροή. Από το σκηνικό δεν λείπουν και οι άλλες μεγάλες δυνάμεις, οι ΗΠΑ, η Ευρώπη και η Κίνα.

Τρεις οι δημοκρατίες του Καυκάσου, τρεις και οι αποσχισθείς περιοχές: Ναγκόρνο-Καραμπάχ, Αμπχαζία και Νότιος Οσσετία. Και στις τρεις περιοχές υπάρχει έντονη η Ρωσική στρατιωτική παρουσία σε σημείο που πολλοί αναλυτές συμφωνούν ότι οι τρεις αποσχισθείς περιοχές αποτελούν μέρος ενός ρωσικού σχεδίου για επαναφορά της επιρροής της στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Ιδιαίτερα σε μια περιοχή όπου η Ρωσία αντιμετωπίζει και η ίδια αποσχιστικά κινήματα, στην Τσετσενία και το Νταγκεστάν, στον βόριο Καύκασο. Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για αντικατάσταση των Ρώσων στρατιωτών από Ευρωπαίους δεν προβλέπεται να προχωρήσει.

Από τις τρεις δημοκρατίες, αυτή η οποία έχει «κερδίσει τη λοταρία» είναι το Αζερμπαϊτζάν, στο οποίο βρέθηκαν μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ήδη ο αγωγός Μπακού-Τζεϊχάν μεταφέρει πετρέλαιο από την Κασπία στην Τουρκία μέσω Γεωργίας για διάθεση στις διεθνείς αγορές, ενώ νέος αγωγός ετοιμάζεται για το φυσικό αέριο. Το Αζερμπαϊτζάν κυβερνάται από την δυναστεία των Αλίγιεφ, με τον Χαϊντάρ Αλίγιεφ πρόεδρο επί 10 χρόνια και τον γιο του Ιλχάμ που τον διαδέχτηκε μετά τον θάνατό του το 2003. Οι Αλίγιεφ έχουν αντιγράψει το μοντέλο του Κεμάλ και σε όλη την χώρα μπορεί κανείς να δει φωτογραφίες και αγάλματα του πατέρα και γιου, μαζί και χωριστά, με τον αποθανόντα πατέρα να υπερτερεί σαφώς στον αριθμό σε σχέση με τον γιο και τωρινό πρόεδρο.

Η Γεωργία, η πιο φιλοδυτική χώρα του Καυκάσου, έχει προχωρήσει περισσότερο στις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι στα κυβερνητικά κτήρια, πλάι στην εθνική σημαία, κυματίζει η σημαία της ΕΕ, σημάδι του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας. Η κυβέρνηση απαρτίζεται από αμερικανοσπουδαγμένους τριαντάρηδες, ύστερα από την «ρόδινη επανάσταση» που ανέτρεψε την κυβέρνηση Σεβαρνάτζε. Αντιμέτωπη με μεγάλη ανεργία και με επιδεινωμένες σχέσεις με την Ρωσία (κλειστά είναι τα σύνορα των δύο χωρών καθώς και ο αγωγός φυσικού αερίου), η Γεωργία αναπτύσσεται στους τομείς του τουρισμού και ως δίαυλος μεταφοράς καυσίμων και προϊόντων ανάμεσα στην Τουρκία και την Κασπία Θάλασσα.

Η τρίτη δημοκρατία, η Αρμενία, βρίσκεται και αυτή αντιμέτωπη με οικονομικές δυσκολίες. Με τα σύνορά της με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν κλειστά έπειτα από τον πόλεμο στο Καραμπάχ, οι εισαγωγές και εξαγωγές της επιβαρύνονται σημαντικά από μεταφορικά έξοδα και άλλες καθυστερήσεις. Με την γείτονά της Τουρκία ανοικτό είναι και το θέμα της αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας, στο οποίο η Τουρκία αντιδρά έντονα. Η δραστήρια Αρμενική διασπορά αποτελεί στήριγμα για την χώρα, μέσω επενδύσεων, δωρεών και οικονομικής βοήθειας.

Ο εκδημοκρατισμός, το άνοιγμα των αγορών, η προσέλκυση επενδύσεων αποτελούν προτεραιότητες για τις τρεις δημοκρατίες του Καυκάσου. Στα 16 χρόνια ανεξαρτησίας τους θέλουν να έρθουν κοντύτερα στην Ευρώπη και τους άλλους διεθνείς οργανισμούς. Από την άλλη, ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων και οι ανοικτές τοπικές συγκρούσεις αποτελούν μπαρουταποθήκες που εύκολα μπορούν να εκραγούν.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, στην κορυφή του Καυκάσου είχε αλυσοδέσει ο Δίας τον Προμηθέα, επειδή έδωσε τη φωτιά στον άνθρωπο. Κάθε μέρα ένας αετός του έτρωγε το συκώτι και αυτό κάθε βράδυ γιατρευότανε. Μέχρι που ήρθε ο Ηρακλής, σκότωσε τον αετό και έσπασε τις αλυσίδες που είχε φτιάξει ο Ήφαιστος. Εναπόκειται να δούμε αν ο Ηρακλής σκοπεύει να ξαναπεράσει από την περιοχή…

Νέο Έμβλημα στον Ερυθρό Σταυρό

Σύμβολο ουδετερότητας
Η ιδιαιτερότητα του νέου εμβλήματος είναι ότι ένα άλλο σύμβολο μπρορεί να προστεθεί μέσα σε αυτό

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία της Κυριακής
11 Μαρτίου 2007

του Λεόν Σαλτιέλ

Ένα τρίτο διακριτικό έμβλημα για τον Ερυθρό Σταυρό προστέθηκε πρόσφατα πλάι στον ερυθρό σταυρό και την ερυθρά ημισέληνο. Ο «ερυθρός κρύσταλλος», όπως ονομάζεται το νέο έμβλημα, τέθηκε σε ισχύ στις 14 Ιανουαρίου 2007. Το ουδέτερο αυτό σύμβολο έχει σχεδιαστεί με το σκεπτικό να είναι απαλλαγμένο από κάθε θρησκευτικό, εθνικό, πολιτικό και πολιτιστικό περιεχόμενο, ένα πρόβλημα που απασχολεί τον Ερυθρό Σταυρό τα τελευταία χρόνια.

Σε κοινή τους ανακοίνωση, η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού και η Διεθνής Ομοσπονδία του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου χαιρετίζουν την εξέλιξη αυτή που τους επιτρέπει να «ισχυροποιήσουν την οικουμενική τους διάσταση και συνεπώς να ενισχύσουν τη δύναμη και την αξιοπιστία τους.»

Όταν ιδρύθηκε ο Ερυθρός Σταυρός στις 22 Αυγούστου 1863 στην Γενεύη της Ελβετίας, ως προστατευτικό σύμβολο για τις ιατρικές μονάδες επιλέχθηκε ο ερυθρός σταυρός σε άσπρο φόντο. Η επικρατούσα άποψη για την επιλογή αυτή είναι ότι αποτελεί αντιστροφή των χρωμάτων της Ελβετικής σημαίας, προς τιμήν της ουδέτερης αυτής χώρας στην οποία γεννήθηκε η ιδέα, χωρίς να έχει θρησκευτική διάσταση. Το 1876 ωστόσο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, κατά τη διάρκεια του Ρωσο-τουρκικού πολέμου, υιοθέτησε μονομερώς την ερυθρά ημισέληνο ως σύμβολο για τις ιατρικές της μονάδες και έτσι de facto το μέχρι τότε ουδέτερο σύμβολο του ερυθρού σταυρού απέκτησε θρησκευτική διάσταση. Ένα ακόμη σύμβολο ήρθε να προστεθεί στις συνθήκες της Γενεύης το 1929, το ερυθρό λιοντάρι του Ιράν, το οποίο όμως η χώρα έπαψε να το χρησιμοποιεί το 1980, υπέρ της ερυθράς ημισελήνου.

Τα προβλήματα που έρχεται να λύσει ο ερυθρός κρύσταλλος είναι πολλαπλά. Ένας μεγάλος αριθμός κρατών έχουν διαφορετική θρησκεία από τον Χριστιανισμό ή το Ισλάμ. Άλλες χώρες πάλι έχουν ανάμεικτους θρησκευτικά πληθυσμούς και τους είναι δύσκολο να επιλέξουν το ένα ή το άλλο σύμβολο. Η ιδιαιτερότητα του νέου εμβλήματος είναι ότι ένα άλλο σύμβολο μπορεί να προστεθεί μέσα σε αυτό. Έτσι για παράδειγμα, το Ισραήλ μπορεί να χρησιμοποιήσει το άστρο του Δαυίδ μέσα στον κρύσταλλο και η Ερυθραία, με μοιρασμένο πληθυσμό ανάμεσα σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, να χρησιμοποιήσει το διπλό έμβλημα, τον σταυρό και την ημισέληνο μέσα στον κρύσταλλο. (Οι συνθήκες τις Γενεύης απαγόρευαν μέχρι τώρα τη χρήση και των δύο συμβόλων μαζί.) Έτσι αποφεύγεται και ο κίνδυνος του πολλαπλασιασμού των συμβόλων, αν δηλαδή κάθε χώρα επιθυμεί να χρησιμοποιήσει το δικό της έμβλημα.

Και η Κύπρος, η οποία σημειωτέων είναι μία από τις ελάχιστες χώρες μη μέλος της Ομοσπονδίας του Ερυθρού Σταυρού, μπορεί να επωφεληθεί από το νέο έμβλημα και η Εθνική Επιτροπή του μελλοντικά ενωμένου Κυπριακού κράτους να επιλέξει το διπλό έμβλημα, τον σταυρό και την ημισέληνο μέσα στον κρύσταλλο.

Ένας ακόμη τομέας στον οποίο το νέο έμβλημα θα αποδειχτεί ιδιαίτερα χρήσιμο είναι αυτός των πολυεθνικών στρατιωτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα των ειρηνευτικών αποστολών του ΟΗΕ. Συχνά στην ίδια ειρηνευτική αποστολή χρησιμοποιείται ο ερυθρός σταυρός από κάποιες ιατρικές μονάδες και η ερυθρά ημισέληνος από κάποιες άλλες. Το νέο έμβλημα θα επιτρέπει την ενιαία απεικόνιση των ιατρικών μονάδων. Τέλος, η χρήση του νέου εμβλήματος μπορεί να προτιμηθεί από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό σε περιπτώσεις όπου η χρήση των σταυρού δεν συνιστάται, όπως για παράδειγμα στο Ιράκ, όπου ο σταυρός έχει γίνει συνώνυμος με τις δυτικές δυνάμεις στη χώρα αυτή.

Η πρόκληση τώρα για τον Ερυθρό Σταυρό είναι να δώσει στον ερυθρό κρύσταλλο τη ίδια διεθνή αναγνωσιμότητα που απολαμβάνουν τα άλλα δύο εμβλήματα. Ίσως έτσι το νέο έμβλημα να αποτελέσει την κοινά αποδεκτή λύση από όλες τις πλευρές σε μια εποχή που οι θρησκευτικές πεποιθήσεις αποκτούν ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στη διεθνή πολιτική σκηνή.

EU must speak out on human rights

Published in the European Voice
Vol. 12 No. 44 : 30 November 2006
http://www.europeanvoice.com/

By Leon Saltiel

The United Nations Human Rights Council convenes for its third session at the Palais des Nations in Geneva this week and is expected to discuss human rights issues. Few will be surprised if it does nothing of the kind.

The council replaced the discredited UN Commission on Human Rights. But in the first five months of its existence, says Human Rights Watch, “the new council has already garnered a level of condemnation that its predecessor took decades to achieve”.

It bluntly fingers EU “anemia” as one of the main reasons why the new body has become the creature of the Organisation of the Islamic Conference (OIC). This has effectively seized control of both its membership and agenda.

Where is the EU in this sorry story? European diplomats are being careful not to mix it with the OIC, arguing that the first priority is to build strong institutions for this new world forum. The results have so far been predictable: a continuous stream of censures for Israel and something close to radio silence, unless you listen
very carefully, on Darfur.

EU passivity coupled with the fact that the US has elected to stay out of the council, have put western democracies on the back foot. For all the earnest talk about building a durable structure, European influence on the shape of the new institution is minimal.

One of the EU’s evident weaknesses in such multilateral fora is its rotating presidency. How to speak with one voice on behalf of – soon – 27, proud and diverse nations? The EU presidency has been called a “source of instability and discontinuity”, not least because its impact keeps changing, depending on the clout and political inclinations of whichever country happens to hold it.

Often, when certain issues are discussed in the UN plenary, the EU is unable to express an opinion because its membership has not reached consensus. At other times, the positions it adopts are feeble.

Finding excuses for all this is easy. But the remedy, or at least a partial one, is hardly very complicated. The EU presidency, supported by a strengthened troika, could ensure it prepared a coherent position by taking a look at the agenda – the issues are known in advance – and co-ordinating the EU position ahead of the
meetings. The Geneva-based ambassadors could also do better to support this effort.

The OIC manages, after all, often lining up two dozen of its members to monopolise the debate and dominate debates. If that is not to become the norm, the EU has to adopt a more forceful approach, making sure its presidency is among the first to address the UN plenary and to set out coherent and principled policies from
the beginning. Individual EU member states should be encouraged to take the floor and reinforce the EU message.

Nor is the EU showing much energy or imagination about marshalling support from Latin American, African, and Asian states. Consultation with democratic states around the world needs to be formalised and the EU should reward progress in human rights performance and a constructive approach in multilateral fora.

The failure to build that kind of alliance, or to assert itself at all effectively at the Human Rights Council, suggests an alarming failure of political will. Even without a constitution and the appointment of an EU foreign minister, Europe can really do better in standing up for what it claims is “a core value of the European Union”.

Leon Saltiel is a political analyst based in Geneva.

© Copyright 2006 The Economist Newspaper Limited. All rights reserved.

The Lebanese Test

Published in FrontPageMagazine.com
http://www.frontpagemag.com/Articles/ReadArticle.asp?ID=24256
September 7, 2006

By Nir Boms and Leon Saltiel

UN Secretary General Kofi Annan seemed particularly satisfied at the press conference in Brussels when the foreign ministers of the 25 European Union member states committed to contribute more that half of the 15,000 soldiers of the revamped UN force in Lebanon. Apart from the significance of this move for the stability of the region and the strengthening of the Lebanese government, the pledge of European soldiers signals an important shift in European Mideast policies: Europe is now willing to get involved militarily in the Arab-Israeli conflict.

The commitment of European forces was a difficult task that was made possible only after rounds of discussions and assurances on the role they will play in Lebanon. The main fear of the EU countries is that their soldiers might get dragged into military operations or become targets of Hezbollah attacks. The foreign policy chief of the Union, Javier Solana, stated that the disarmament of Hezbollah will not be UNIFIL’s task, but rather that of the Lebanese army.

Europe for a long time demanded an enhanced role in the Middle East, where it has historical ties and economic interests. The recent crisis gave the chance to Europe to prove that it really capable of playing an active role as a Middle East broker.

Two circumstances contributed to this development: first, the tying up of a large number of US forces—the traditional power-broker of the region—in Iraq and, second, the failure of a diplomatic solution to the recent war in Lebanon which brought Europe to the forefront, under pressure from the concerned parties (UN, Lebanon, Israel) and the European public opinion.

Outside the narrow framework of the Israeli-Lebanese conflict, the UN force in the region will be a test for the ability of third powers to make a positive contribution to peace in the region. The UN has had forces on Israel’s borders for decades but their numbers are small and their mandate and capabilities limited. More so, its record of accomplishment can be rated as poor at best.

The peoples of Israel and Palestine have been exhausted after decades of conflict, which left hundreds of casualties, great economic losses and a wider sense of insecurity and instability. One of the lessons the Israelis drew from the recent war in Lebanon was that unilateral moves do not seem to be successful, mainly due to the power void which they leave behind that can quickly be filled by extremist organizations. The emergence of Hamas and Hezbollah in the Gaza Strip and South Lebanon respectively—areas from which Israel withdrew its forces recently—gives legitimacy to this argument.

One of the biggest problems of the Israeli-Palestinian conflict is the lack of trust between the two parties, which gets more complicated by the weak structure of the Palestinian Authority. That reality also allows outside parties (e.g. Iran) to get more involved in Palestinian affairs.

If the model for the settlement of the recent crisis in Lebanon proves successful, a similar one could also be offered in the Palestinian case. An international force, which will be deployed on the agreed Israel-Palestinian border, will guarantee the implementation of an agreement on the one hand, and will strengthen the forces of the Palestinian state to exercise jurisdiction, disarm extremist groups and build necessary infrastructure on the other hand.

Europe should match its verbal wishes for a larger role in the developments in the Middle East with actions. UNIFIL may serve a golden opportunity for the European countries to prove that they can play a constructive role and contribute to peace in the region while gaining the confidence of both sides. This is a difficult task that will require leadership and vigilance that were not very common this far in relations to European Policy. But, with this confidence in hand, Europe could in turn guarantee the stability of a Palestinian state, which could possibly emerge in the near future.

This thought is one ray of hope that can come from the recent war in Lebanon. Europe—and indeed the whole international community—should not miss the chance to turn it into a reality.

Nir Boms is the Vice President of the center for Freedom in the Middle East and Leon Saltiel is a political analyst based in Geneva, Switzerland.