Λύσεις για την κλιματική αλλαγή

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία της Κυριακής, 10 Αυγούστου 2008

Γράφει ο Λεόν Σαλτιέλ

Ο Κόφι Ανάν, πρώην Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και Νομπελίστας Ειρήνης, δεν έμεινε άπρακτος για πολύ καιρό. Πριν περίπου ένα χρόνο ίδρυσε στην Γενεύη το Παγκόσμιο Ανθρωπιστικό Φόρουμ (Global Humanitarian Forum). Το Φόρουμ είχε την πρώτη του ετήσια συνάντηση τον περασμένο μήνα και στο επίκεντρο ήταν οι κλιματικές αλλαγές και οι επιπτώσεις τους.

Κατά τη διάρκεια των δύο ημερών της συνάντησης, εκπρόσωποι κυβερνήσεων, διεθνών οργανισμών, πολυεθνικών εταιρειών, επιστήμονες και δημοσιογράφοι συζήτησαν τις προκλήσεις που δημιουργούνται από τις αλλαγές στο κλίμα και το περιβάλλον και αναζήτησαν λύσεις και συνεργασίες. Η κλιματική αλλαγή χαρακτηρίστηκε ως «ανθρωπιστική απειλή» με πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, με τον Κόφι Ανάν να δηλώνει ότι είναι «η πιο καταστροφική δύναμη που αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα».

Οι λύσεις που προτάθηκαν στο συνέδριο περιλαμβάνουν σχεδιασμό περισσότερο εργονομικών πόλεων, νέες μορφές ασφάλισης και χρηματοδότησης, μέθοδοι προστασίας των υδάτινων πόρων, στρατηγικές αύξησης της γεωργικής παραγωγής, τεχνολογικές λύσεις με επίκεντρο τους φτωχότερους πληθυσμούς και νέες μορφές συνεργασίας ανάμεσα σε κράτη, εταιρείες, επιστήμονες και τους απλούς πολίτες.

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που βιώνουμε ολοένα και συχνότερα απειλούν τις παραδοσιακές δομές των κρατών και ενδέχεται να προκαλέσουν μετακινήσεις μεγάλων και ανεξέλεγκτων πληθυσμών, οι οποίοι θα αναζητούν καταφύγιο, τροφή και βασικές πρώτες ανάγκες. Ο κίνδυνος τοπικών συγκρούσεων είναι ορατός, αφού αυτοί οι μετακινούμενοι πληθυσμοί θα ανταγωνιστούν με τους υπάρχοντες τοπικούς αλλά και μεταξύ τους για τους περιορισμένους φυσικούς πόρους. Ο κίνδυνος αυτός είναι ακόμα μεγαλύτερος αν συλλογιστεί κανείς ότι οι χώρες που αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες προκλήσεις από ένα τέτοιο ενδεχόμενο, είναι οι φτωχές χώρες της Αφρικής και της Ασίας, χώρες ήδη ασταθείς, με αδύναμους θεσμούς και ελλιπή οργάνωση. Συνεπώς, η κλιματική αλλαγή πρέπει να αντιμετωπιστεί και ως απειλή για την ασφάλεια των σύγχρονων κοινωνιών και ως παράγοντας που εντείνει τις περιφερειακές κρίσεις.

Ένα από τα θέματα που προέκυψαν ήταν αυτό των «περιβαλλοντικών προσφύγων». Αυτή η κατηγορία προσφύγων ακόμη δεν έχει οροθετηθεί από το διεθνές δίκαιο αλλά υπολογίζεται ότι ο αριθμός τους θα αυξηθεί γεωμετρικά στο μέλλον. Για παράδειγμα, σύμφωνα με έρευνα του ΟΑΣΑ, στις 20 πόλεις με τη μεγαλύτερη ευαισθησία στις πλημμύρες, 115 εκατ. άνθρωποι θα είναι εκτεθειμένοι σε τέτοιους κινδύνους το 2070 από σχεδόν 20 εκατ. σήμερα.

Άλλη μια ιδέα που κυκλοφόρησε στους χώρους του συνεδρίου ήταν αυτή της συνεργασίας των στρατιωτικών δυνάμεων γειτονικών χωρών για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων από φαινόμενα όπως πλημμύρες ή δασικές πυρκαγιές. Υπενθυμίζουμε ότι και ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, μιλώντας από το βήμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πρότεινε τη συνεργασία των πυροσβεστικών δυνάμεων των Μεσογειακών χωρών, και κυρίως των αεροσκαφών, για την καλύτερη αντιμετώπιση των καλοκαιρινών πυρκαγιών.

Άλλες πιο προχωρημένες προτάσεις ήταν η δημιουργία νέων χρηματοοικονομικών προϊόντων τα οποία θα έχουν ως στόχο να περιορίσουν τις συνέπειες των κλιματικών αλλαγών. Τέτοια μπορεί να είναι «ομόλογα καταστροφής», «ασφάλειες καιρού» ή το εμπόριο «δικαιωμάτων ρύπανσης» και διάφορα φορολογικά μέτρα. Για παράδειγμα, οι ασφάλειες καιρού θα είναι συσχετισμένες με έναν καιρικό παράγοντα όπως η βροχή, αντί με τις συνέπειες, όπως η καταστροφή της σοδειάς. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ένα τέτοιο προϊόν θα είναι οικονομικά συμφέρον για τις ασφαλιστικές εταιρείες και προσιτό για τους μικρούς γεωργούς. Αν η βροχόπτωση είναι χαμηλότερη από ένα προσυμφωνημένο επίπεδο, τότε η ασφαλιστική εταιρεία αποζημιώνει άμεσα, χωρίς να χρειάζεται να υπολογιστεί η συνολική ζημιά, και έτσι βοηθά τον αγρότη να αντιμετωπίσει το πρόβλημα έγκαιρα και χωρίς μεγάλες γραφειοκρατικές διαδικασίες.


Διαβάστε περισσότερα:

Global Humanitarian Forum: http://www.ghf-ge.org/

Intergovernmental Panel on Climate Change: http://www.ipcc.ch/

The Alliance for Climate Protection (Πρωτοβουλία του Αλ Γκορ): http://www.climateprotect.org/

Χρειαζόμαστε τεμπέληδες δημοσίους υπάλληλους!

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία της Κυριακής, 29 Ιουνίου 2008
Γράφει ο Λεόν Σαλτιέλ



Είναι γνωστό σε όλους μας το στερεότυπο των τεμπέληδων δημοσίων υπαλλήλων και στο μυαλό μας έρχονται διάφορες εμπειρίες που είχαμε στο παρελθόν σε δημόσιες υπηρεσίες. Πρόσφατη μελέτη όμως του Πανεπιστημίου του Ρότερνταμ έρχεται να δείξει ότι η πρόσληψη τεμπέληδων δημοσίων υπαλλήλων, όχι μόνο δε βλάπτει αλλά τελικά έχει θετική συνεισφορά στη συνολική λειτουργία της οικονομίας.

Το επιχείρημα έχει ως εξής: οι συνειδητοποιημένοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι διατεθειμένοι να εργαστούν σκληρά για σχετικά χαμηλούς μισθούς. Εξαιτίας της διαφοράς των μισθών με τον ιδιωτικό τομέα, τέτοιου είδους εργαζόμενοι είναι λίγοι στο δημόσιο τομέα. Έτσι, το δημόσιο αναγκάζεται να προσλάβει υπαλλήλους που προτιμούν ένα χαμηλότερο μισθό για μια ευκολότερη ζωή. Με τον τρόπο αυτό όμως, οι κυβερνήσεις καταφέρνουν να κρατάν τους μισθούς χαμηλούς και για τους εργατικούς υπαλλήλους. Η παρουσία των τεμπέληδων υπαλλήλων βοηθάει στο να παραμείνουν οι μισθοί συνολικά στην οικονομία σε χαμηλά επίπεδα.

Το δημόσιο ίσως χρειαστεί να προσλάβει παραπάνω άτομα για να ισορροπήσει τη μειωμένη παραγωγικότητα των τεμπέληδων υπαλλήλων. Αλλά τελικά βγαίνει κερδισμένο αφού εκτελεί τις υπηρεσίες του με μικρότερο κόστος, χάρη στο συνδυασμό των πολλών λιγότερο εργατικών και των λίγων παραγωγικών υπαλλήλων, με μισθούς πολύ χαμηλότερους από αυτούς του ιδιωτικού τομέα.

Η μελέτη προσθέτει ότι αν εφαρμοστούν κίνητρα για να αυξηθεί η παραγωγικότητα στο δημόσιο τομέα, αυτά ίσως φέρουν τα αντίθετα αποτελέσματα. Δηλαδή, μπορεί μεν το δημόσιο να προσελκύσει περισσότερο εργατικούς υπαλλήλους, αλλά οι μισθοί θα αυξηθούν γρηγορότερα από ότι η μέση παραγωγικότητα.

Βέβαια, οι συγγραφείς της μελέτης παραδέχονται ότι δεν έλαβαν υπόψη στην ανάλυσή τους δύο παράγοντες: Πρώτον, τις συνέπειες στην εργασιακή ηθική. Ο ενθουσιασμός των συναδέλφων έχει θετικές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα ενώ η τεμπελιά μειώνει τα κίνητρα για εργασία. Δεύτερον, οι εργατικοί υπάλληλοι ενδέχεται να θεωρήσουν το μισθό των λιγότερο εργατικών άδικο σε σχέση με τη συνολική προσπάθεια που καταβάλουν. Έτσι, η πρόσληψη τεμπέληδων υπαλλήλων ίσως έχει αρνητικές συνέπειες στη συνεισφορά των περισσότερο εργατικών.

Συνεπώς, την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε κάποια δημόσια υπηρεσία και περιμένετε στην ουρά για να σας εξυπηρετήσει ο μοναδικός υπάλληλος που εργάζεται (με 5-6 άδειες θέσεις εργασίας), σκεφτείτε πόσο λιγότερους φόρους πληρώνετε χάρη στους υπαλλήλους που απουσιάζουν και πόσο εξυπηρετικός και φιλικός είναι αυτός ο υπάλληλος, όταν τελικά φτάσετε μπροστά του!

Links
Ολόκληρη η μελέτη βρίσκεται στο: http://www.res.org.uk/economic/freearticles/january08.pdf

“Πράσινη” συμπεριφορά: Αυτοκίνητο όταν το χρειάζεσαι!

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία της Κυριακής, 30 Μαρτίου 2008
Γράφει ο Λεόν Σαλτιέλ

http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=14926

Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, που άνοιξε τις πόρτες του πριν λίγες μέρες, μεγάλη έμφαση έχει δοθεί στα “πράσινα” αυτοκίνητα, με χαμηλούς ρύπους, νέες τεχνολογίες και καύσιμα φιλικά στο περιβάλλον.

Στην προσπάθεια αυτή τον τελευταίο καιρό για την αντιμετώπιση του περιβαλλοντικού κινδύνου και την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, εκτός από νέες τεχνολογίες στην αυτοκινητοβιομηχανία, απαραίτητη είναι και η αλλαγή της συμπεριφοράς των πολιτών. Με αυτό το σκεπτικό, χρήσιμο θα ήταν να διερευνήσουμε καινοτόμα προγράμματα, τα οποία εφαρμόζονται σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι το λεγόμενο “car sharing” (μοίρασμα αυτοκινήτων). Ήδη εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια με επιτυχία στην Ελβετία (με το όνομα Mobility), στο Βέλγιο (Cambio), στη Γερμανία και αλλού. Συνολικά πάνω από 600 πόλεις σε όλον τον κόσμο έχουν κάτι παρόμοιο. Η πρωτοβουλία αυτή δεν στοχεύει μόνο στη μείωση των ρύπων (αφού ενθαρρύνει τη χρήση μέσων μαζικής μεταφοράς) αλλά βοηθάει και στην αποσυμφόρηση των πόλεων από μποτιλιαρίσματα και την αντιμετώπιση του προβλήματος των περιορισμένων θέσεων στάθμευσης.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Ας δούμε όμως πώς δουλεύει το πρόγραμμα αυτό: Ο ενδιαφερόμενος, έναντι μιας σχετικά μικρής ετήσιας συνδρομής, αποκτά μια μαγνητική κάρτα. Με αυτή την κάρτα έχει τη δυνατότητα να ανοίξει ένα από τα μερικές χιλιάδες αυτοκίνητα (μικρά, μεγάλα, φορτηγάκια κτλ.) που βρίσκονται παρκαρισμένα σε διάφορα σημεία με εύκολη πρόσβαση σε όλη σχεδόν την επικράτεια της χώρας, αφού πριν κάνει κράτηση για το συγκεκριμένο αυτοκίνητο (μέσω τηλεφώνου ή του διαδικτύου). Από τη στιγμή που ανοίξεις την πόρτα, βρίσκεις στο ντουλαπάκι τα κλειδιά του αυτοκινήτου και είσαι έτοιμος να το χρησιμοποιήσεις για το διάστημα που επέλεξες. Πληρώνεις ανά ώρα και ανά χιλιόμετρο, ενώ μέσα στην τιμή περιλαμβάνεται η βενζίνη, η ασφάλεια, το σέρβις και το πάρκινγκ. Όταν τελειώσεις τη δουλειά σου, επιστρέφεις το αυτοκίνητο στη θέση από όπου το πήρες.

Το πρόγραμμα αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο και πρακτικό για αυτούς που χρησιμοποιούν συχνά τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή το ποδήλατο, αλλά θα ήθελαν να έχουν πρόσβαση σε αυτοκίνητο για κάποιες ώρες το μήνα (για ψώνια, για το αεροδρόμιο κτλ.) χωρίς όμως να θέλουν να επωμιστούν τα έξοδα ή τις διαδικασίες που επιφέρει ένα ιδιόκτητο αυτοκίνητο. Ο χρήστης μπορεί να επιλέξει μέσα από μια μεγάλη γκάμα διαφόρων αυτοκινήτων, ανάλογα με το σκοπό που το χρειάζεται. Κάποιος ταξιδιώτης μπορεί να παραλάβει το αυτοκίνητο από το σιδηροδρομικό σταθμό και να το χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια της ημέρας. Για ταξίδια μερικών ημερών, το πρόγραμμα προσφέρει ειδικές τιμές, ύστερα από συμφωνία με μεγάλες εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων.

Οι ειδικοί υπολογίζουν ότι, αν κάποιος δεν χρησιμοποιεί καθημερινά το ΙΧ του ή κάνει λιγότερο από 10.000 χιλιόμετρα το χρόνο, το πρόγραμμα “car sharing” καταλήγει να είναι οικονομικότερο από την ιδιοκτησία ενός αυτοκινήτου. Επιπλέον, το πρόγραμμα αυτό αποδεικνύεται ως ένα ευέλικτο συμπλήρωμα στη δημόσια συγκοινωνία, αποσυμφορίζοντας τις πόλεις, απελευθερώνοντας θέσεις στάθμευσης και ενθαρρύνοντας τη χρήση μέσων μεταφοράς φιλικότερων προς το περιβάλλον.

Για την επιτυχία του προγράμματος αυτού, απαραίτητη είναι η στήριξη από μεγάλους οργανισμούς (οι αντίστοιχοι με τον ΟΣΕ, ΟΑΣΘ κτλ.) καθώς και άλλων εμπορικών εταιρειών. Οι προοπτικές τέτοιων πρωτοβουλιών είναι μεγάλες, αφού προσφέρουν νέα πνοή στις σύγχρονες πόλεις, έχοντας παράλληλα θετική συμβολή στον περιορισμό της ρύπανσης του περιβάλλοντος.

Links
Cambio http://www.cambio.be/
Mobility http://www.mobility.ch/

Η συνταγή της Ανάπολης

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία, 5 Ιανουαρίου 2008
Γράφει ο Λεόν Σαλτιέλ

Τον περασμένο μήνα φιλοξενήθηκε στην Ανάπολη των Ηνωμένων Πολιτειών σύνοδος κορυφής που είχε σαν σκοπό την επανεκκίνηση της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Μέση Ανατολή. Παρουσία του Αμερικάνου προέδρου Τζορτζ Μπους και εκπροσώπων πολλών αραβικών και άλλων κρατών, μεταξύ των οποίων και η Ελληνίδα Υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Όλμερτ και ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς έθεσαν ως στόχο το τέλος του 2008 για την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους και την τελική διευθέτηση όλων των εκκρεμών ζητημάτων.

Πολλά εμπόδια παραμένουν στο δρόμο των δύο ηγετών για την επίτευξη αυτού του στόχου. Το πλαίσιο της τελικής επίλυσης είναι λίγο πολύ γνωστό, αφού έχει ήδη συζητηθεί διεξοδικά σε παλαιότερες διαπραγματεύσεις. Οι αναλυτές προτείνουν ως την ενδεδειγμένη λύση μια λύση «πακέτο», όπου οι Ισραηλινοί θα συμφωνήσουν στη διχοτόμηση της Ιερουσαλήμ και οι Παλαιστίνιοι στην εγκατάλειψη του «δικαιώματος της επιστροφής» των προσφύγων. Παρόλη την αδύναμη θέση των δύο ηγετών και την πολυπλοκότητα των προβλημάτων, μια συμφωνημένη λύση η οποία θα δώσει τέλος στην αιματοχυσία και θα προσφέρει μια νέα προοπτική για την περιοχή υπολογίζεται ότι θα στηριχτεί από την πλειοψηφία της κοινής γνώμης των δύο λαών.

Ας δούμε όμως τις βασικές παραμέτρους των διαπραγματεύσεων κατά τους επόμενους 12 μήνες:

• Η συζήτηση των κύριων θεμάτων (Ιερουσαλήμ, πρόσφυγες, σύνορα) θα γίνει στα πλαίσια των δεκαπενθήμερων συναντήσεων Όλμερτ-Αμπάς με απόλυτη μυστικότητα. Οι ΗΠΑ θα πρέπει να παρακολουθούν προσεκτικά αυτές τις συζητήσεις και να προσφέρουν λύσεις και να γεφυρώνουν της διαφορές όπου χρειάζεται.

• Παράλληλα και ανεξάρτητα από τα παραπάνω, οι Υπουργοί Εξωτερικών των δύο πλευρών με τη βοήθεια τεχνικών επιτροπών θα πρέπει να ασχοληθούν με άλλα δευτερεύοντα θέματα και να στηρίξουν το έργο των δύο ηγετών.

• Οι δύο πλευρές συμφώνησαν στην εφαρμογή των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που προβλέπονται από την πρώτη φάση του Οδικού Χάρτη. Οι ΗΠΑ ανέλαβαν το ρόλο της παρακολούθησης αυτής της διαδικασίας, η οποία βέβαια δεν θα πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση για την πρόοδο των άλλων παράλληλων διαπραγματεύσεων.

• Σημαντικός είναι και ο ρόλος του ειδικού απεσταλμένου του Κουαρτέτου Τόνι Μπλερ, που έχει σαν σκοπό τη δημιουργία Παλαιστινιακών κρατικών θεσμών και τη βελτίωση της Παλαιστινιακής οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού. Ήδη η σύνοδος των δωρητών στο Παρίσι συγκέντρωσε 7,4 δις δολάρια, σχεδόν 2 δις παραπάνω από όσο αναμενόταν, μέρος των οποίων θα διατεθούν σε τέτοια προγράμματα.

• Η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να παρακολουθεί στενά τη διεξαγωγή των διαπραγματεύσεων και, ανάλογα με την πρόοδό τους, να τις στηρίζει με επιπλέον διεθνείς συνόδους. Η υποστήριξη των Αραβικών κρατών σε αυτό το σημείο κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική.

• Ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών είναι μεγάλης σημασίας. Προγράμματα συμφιλίωσης, συνύπαρξης και αλληλοκατανόησης χρειάζονται ώστε να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα που θα επιτρέψει τους δύο λαούς να λάβουν τις γενναίες αποφάσεις και να προχωρήσουν στους μεγάλους συμβιβασμούς που θα επιφέρει η τελική επίλυση. Σε αυτό το πλαίσιο μεγάλη είναι και η ευθύνη των ΜΜΕ.

Βέβαια, τα παραπάνω βήματα προϋποθέτουν μεγάλες προσωπικές δεσμεύσεις των δύο ηγετών, στήριξη από την κοινή γνώμη και τη διεθνή κοινότητα. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι ο δρόμος θα είναι εύκολος. Μεγάλο ερωτηματικό παραμένει ο ρόλος αυτών που ενδιαφέρονται να υπονομεύσουν αυτήν τη διαδικασία, όπως η Χαμάς ή το Ιράν. Πάντως, αν αποτύχει η προσπάθεια αυτή, ανοικτό είναι το ενδεχόμενο να ακολουθήσει νέος κύκλος αίματος και η προοπτική ειρήνευσης να απομακρυνθεί για πολλές δεκαετίες στο μέλλον. Αυτή η πιθανότητα και μόνο καθιστά επιτακτική την ανάγκη όλων των συμβαλλόμενων μερών να στηρίξουν τις δύο πλευρές στους γενναίους και ιστορικούς τους συμβιβασμούς.



Διαβάστε περισσότερα:

Τελικό Κείμενο Συνόδου Κορυφής της Ανάπολης
http://www.whitehouse.gov/news/releases/2007/11/20071127.html

Οδικός Χάρτης για την Ειρήνευση στη Μέση Ανατολή
http://www.state.gov/r/pa/prs/ps/2003/20062.htm

Το τέλος της πολυμερούς διπλωματίας;

Δημοσιεύθηκε στην Μακεδονία της Κυριακής

4 Νοεμβρίου 2007

Γράφει από την Γενεύη ο Λεόν Σαλτιέλ


Με το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, δημιουργήθηκε ένα σύστημα πολυμερούς διπλωματίας που είχε σα σκοπό να μην επιτρέψει τα λάθη του παρελθόντος να επαναληφθούν
και να μην αιματοκυλήσει ξανά ο πλανήτης. Ο κύριος οργανισμός επιφορτισμένος με αυτό το καθήκον ήταν ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), περιστοιχισμένος από έναν αριθμό άλλων εξειδικευμένων διεθνών οργανώσεων. Το σύστημα αυτό έχει περάσει από πολλά ανεβοκατεβάσματα αλλά παραμένει ως και τις μέρες μας ο εγγυητής της διεθνούς ασφάλειας και ευημερίας.

Ένα από τα πλεονεκτήματα που προσφέρει ο ΟΗΕ είναι ότι σε αυτόν δραστηριοποιούνται καθημερινά διπλωμάτες όλων των χωρών του κόσμου, ανταλλάσοντας απόψεις και ιδέες πάνω στις παγκόσμιες εξελίξεις και τα σημαντικά θέματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Θα έλεγε κάποιος ότι ο ΟΗΕ είναι ένα «διεθνές καφενείο», όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι και έχουν λόγο.

Δυστυχώς όμως στις μέρες μας το σύστημα αυτό της πολυμερούς διπλωματίας αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις. Είναι γνωστές οι προσπάθειες νέων κρατών να αποκτήσουν την ιδιότητα του μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας (όπως η Βραζιλία, η Ιαπωνία, η Ινδία, η Γερμανία, η Αίγυπτος, η Νότιος Αφρική κ.ά.), με ή χωρίς το δικαίωμα βέτο και με διαφορετικές φόρμουλες συμμετοχής. Αυτές οι κινήσεις προκαλούν αντιδράσεις όχι μόνο από τα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Κίνα) αλλά και από γειτονικές χώρες που επιθυμούν και αυτές μια τέτοια θέση. Για παράδειγμα, η Αργεντινή αντιδρά στην υποψηφιότητα της Βραζιλίας, η Ιταλία στην Γερμανία, το Πακιστάν στην Ινδία, η Νιγηρία στην Ν. Αφρική κ.ο.κ.

Άλλη μια αρένα αντιπαλότητας είναι η Γενική Συνέλευση, το όργανο του ΟΗΕ στο οποίο εκπροσωπούνται όλα τα κράτη μέλη με μία ψήφο το καθένα. Εκεί φαίνεται να υπάρχουν αγεφύρωτες διαφωνίες ανάμεσα στις ανεπτυγμένες και υποανάπτυκτες χώρες, διαφωνίες που επεκτείνονται σε όλη τη θεματολογία.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, ενός οργανισμού μόλις ενός έτους και κάτι μηνών, που υπάγεται στη Γενική Συνέλευση. Στο Συμβούλιο παρατηρούνται μεγάλες συγκρούσεις μεταξύ Δύσης και Τρίτου Κόσμου σε θέματα όπως ο ρατσισμός, η οικονομική ανάπτυξη και η μετανάστευση. Πριν από μερικές εβδομάδες, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συγκάλεσε έκτακτη σύνοδο, ύστερα από πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να εξετάσει τα τεκτενόμενα την Βιρμανία. Όπως θα θυμάστε, στρατιωτικές δυνάμεις της χούντας που διοικεί τη χώρα κατέστειλαν βίαια τις ειρηνικές διαδηλώσεις στις οποίες ηγούνταν βουδιστές μοναχοί. Οι δικτάτορες της Βιρμανίας βρήκαν υποστηρικτές σε χώρες όπως η Ινδία, η Κίνα και η Ρωσία και έτσι το τελικό ψήφισμα αντί να «καταδικάζει» τις βιαιότητες όπως αρχικά ήθελε η ΕΕ, απλά «εκφράζει τη θλίψη του». Το ίδιο Συμβούλιο, αλλά και ολόκληρος ο ΟΗΕ, ακόμη δεν έχουν καταφέρει να σταματήσουν τη γενοκτονία που συντελείται στο Νταρφούρ του Σουδάν, παρόλες τις διακηρύξεις και τις σχετικές αποφάσεις.

Τόσο το Σουδάν όσο και η Βιρμανία, όπως και άλλες χώρες, τυγχάνουν στήριξης από ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία, οι οποίες αναζητούν σφαίρες επιρροής, αγορές και πρώτες ύλες. Όταν χώρες της Δύσης αποφασίζουν να απομονώσουν μια χώρα και να επιβάλλουν κυρώσεις, μια σειρά άλλων κρατών προσφέρονται ως προστάτες, έχοντας βέβαια στο μυαλό τους το δικό τους συμφέρον. Ανταγωνίζονται έτσι τη Δύση και αυτοί οι ανταγωνισμοί ξετυλίγονται καθημερινά στους διαδρόμους του ΟΗΕ.

Η αλήθεια είναι ότι όταν ο ΟΗΕ ιδρύθηκε το 1945 είχε μόλις 51 κράτη-μέλη, τα όποια έχουν φτάσει σήμερα τα 192, κυρίως εξαιτίας του τέλους της αποικιοκρατίας. Έτσι, στη Γενική Συνέλευση την πλειοψηφία έχουν οι χώρες της Αφρικής και της Ασίας, οι οποίες μαζί με τους συμμάχους τους μπορούν να επιβάλλουν τη θέλησή τους στους υπολοίπους.

Αλλά και χώρες της Δύσης δε βοηθούν καθόλου στην αποτελεσματικότητα του ΟΗΕ. Οι ΗΠΑ ακολουθούν τελευταία μια μονομερής πολιτική, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Ιράκ, και δείχνουν μειωμένη σημασία σε θεσμούς όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ένωση συχνά δεν μπορεί να λάβει αποφάσεις σε σημαντικά ζητήματα λόγω διαφωνιών μεταξύ των μελών της. Έτσι, οι χώρες της Δύσης εμφανίζονται αδύναμες και δεν μπορούν να δώσουν κατευθύνεις ή να λάβουν δεσμεύσεις για διεθνή θέματα.

Αυτό το κενό στη διεθνή κοινότητα έρχεται να λύσει η αυξημένη δραστηριοποίηση της κοινωνίας των πολιτών και των μη-κυβερνητικών οργανισμών (ΜΚΟ). Ιδρύματα σαν αυτά του Προέδρου Κλίντον και του Μπιλ Γκέιτς εκτελούν προγράμματα σε κάθε γωνιά του πλανήτη και έχουν προϋπολογισμούς για ανθρωπιστική βοήθεια αντίστοιχους με αυτούς των ανεπτυγμένων κρατών. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός φέρνει κάθε χρόνο μαζί τους ηγέτες της πολιτικής, της οικονομίας αλλά και του πνεύματος και της τέχνης, σε μια προσπάθεια να τεθούν οι προτεραιότητες για τον πλανήτη. Διεθνείς ΜΚΟ όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα εκτελούν υψίστης σημασίας έργο σε ξεχασμένες γωνιές του πλανήτη και όχι μόνο. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αναδεικνύουν θέματα διεθνούς ενδιαφέροντος και φιλοξενούν τακτικά ειδικούς για συζητήσεις. Πρώην αρχηγοί κρατών, νομπελίστες και άλλες προσωπικότητες αναλαμβάνουν σημαντικές πρωτοβουλίες στη διεθνή σκηνή.

Αυτή η αδυναμία των κρατών και των κρατικών σχηματισμών να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις προκλήσεις και τα προβλήματα της εποχής μας φαίνεται να καλύπτεται από επιτυχημένες κινήσεις του μη-κυβερνητικού τομέα. Το διεθνές σύστημα έτσι γίνεται πιο δημοκρατικό, όπου η συμμετοχή και η δράση του καθενός μας αποκτά μεγαλύτερη αξία. Φορείς ιδιωτών πράττουν σημαντικό έργο διεθνώς, όσο τα κράτη προσπαθούν να προστατεύσουν την επιρροή και την ισχύ τους.



Links

Ίδρυμα Κλίντον
http://www.clintonfoundation.org/

Ίδρυμα Γκέιτς
http://www.gatesfoundation.org/

Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ
http://www.weforum.org/

Greek Sustainability?

Survey shows Greek lifestyle is increasingly unhealthy

(Athens News Agency, October 19, 2007)

Modern Greeks have adopted a lifestyle significantly less healthy than that of previous decades according to the findings of a survey released on Thursday, sending their life expectancy plummeting from the 2nd highest in European Union in 1991 to just 11th place in 2004.
According to its results, present-day Greeks are "committing a slow suicide" on a daily basis by eating too much, smoking incessantly, spending too much time in front of the television and completely ignoring the need to exercise or undergo regular medical exams.
The results of the survey were announced by professor of social medicine Ioannis Tountas and were based on an analysis of a number of European and Greek studies on lifestyle and habits.
They indicated that Greece currently holds one of the highest positions worldwide for rates of smoking, since 49.9 percent of men and 30.8 percent of women are smokers and the numbers are tending to increase.
About 60 percent of the population is overweight, with Greeks ranking as the most overweight and obese nationality in Europe after the British.
They also tend not to exercise, with one third of men and about half of women saying they do not do any exercise.
Most worrying is the evidence that Greeks have to a great extent abandoned their previously healthy Mediterranean diet, with current dietary trends diverging as much as 50 percent from the Med diet model, while they do not take precautionary action against disease, with 35 of Greek adults suffering from some chronic ailment.
Studies carried out by Tountas showed that the lower socioeconomic classes tended to have more health problems, with a rate of 36.9 percent, compared to the higher classes (30.4 percent).
The inverse relation between income and health also held true across regions, since areas with a low per capita GDP like Eastern Macedonia and Thrace tended to have a higher mortality index and a higher rate of cardiovascular disease.

-------------------------------------

(Απόσπασμα από email που έλαβα...)

Σύμφωνα με μια έρευνα των Νέων, 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες στην Ελλάδα αμείβονται με λιγότερα από 1000 ευρώ. Σύμφωνα με άλλη έρευνα της Marc για το Έθνος, τo 56% των Ελλήνων ηλικίας 18-30 αμείβεται με λιγότερα από 700 ευρώ το μήνα. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος.

Από τους τριαντάρηδες, μόνο το 29,5% ζουν εντελώς ανεξάρτητοι από τους γονείς.

Ένα 31,4% συντηρείται αποκλειστικά από αυτούς.

Μπορείτε να συλλάβετε αυτά τα νούμερα;

Αν κάποιος ξένος τα διαβάσει θα συμπεράνει πως είμαστε μια κοινωνία υπό κατάρρευση, όπου οι νέοι δεν μπορούν να παράγουν πλούτο, οπότε τρώνε τον πλούτο που έχει συσσωρεύσει η προηγούμενη γενιά, μέχρι αυτός να τελειώσει, οπότε προφανώς η χώρα μας θα χρεοκοπήσει.

Free Burma!

What This Council Can Do For the People of Burma
Speech before UN Human Rights Council 5th Special Session
2 October 2007
_______________

Thank you, Mr. President.

We gather here today to discuss the emergency situation in Burma. The military regime cloaks its acts — and its shame — behind an iron curtain, and so we have no exact numbers of what has gone on in the past week. But all of the smuggled reports confirm one thing: a great many have been arrested, a great many have been killed. We know that we are dealing with crimes against innocent civilians on a massive scale.

But what can this Human Rights Council do? This body has no power to send boots on the ground. It has no physical power whatsoever. One is reminded of the famous story told about Joseph Stalin. On being warned that persecution of Catholics would anger the Pope, the Soviet dictator reportedly replied: “The Pope? And how many divisions does he have?”

The brutal junta that rules Rangoon may well be looking at our emergency session and thinking the same thoughts.

Mr. President, they would be wrong.

History teaches us that a moral voice can move mountains. We learned this from Mahatma Gandhi, whose birthday today is celebrated by the first UN International Day of Non-Violence. We learned this from Reverend Martin Luther King Junior, from Nelson Mandela, and indeed from Pope John Paul II, whose moral voice — armed only with truth and with principle — ultimately defeated the evils of Soviet totalitarianism.

Mr. President, we cannot send troops. But we can send a message.

And so today let us send a message to our brothers and sisters in Burma, who are suffering under the weight of oppression. Let us send a message, loud and clear, that we stand in awe of their heroic and peaceful challenge to the tyranny, brutality, and terror of their government. We stand in awe of the heroic Buddhist monks. We stand in awe of the heroic Aung San Su Kyi. We will never be silent until their shackles are broken, until they are free.

Let us send a message, also, to their wicked oppressors: When you trample the Universal Declaration of Human Rights, persecute the innocent, and murder your own people, the world will never forget your crimes. Let us send a message and a warning: Justice will come.

We have no boots, we have no weapons, we have no divisions. But faith in justice, in freedom, and in human dignity is stronger than any steel. Let this council do its part by adopting a firm resolution that will affirm this faith for the people of Burma.

Thank you, Mr. President.